Posted in Հասարակագիտություն


terrorism, the calculated use of violence to create a general climate of fear in a population and thereby to bring about a particular political objective. Terrorism has been practiced by political organizations with both rightist and leftist objectives, by nationalistic and religious groups, by revolutionaries, and even by state institutions such as armies, intelligence services, and police.

Definitions of terrorism

Definitions of terrorism are usually complex and controversial, and, because of the inherent ferocity and violence of terrorism, the term in its popular usage has developed an intense stigma. It was first coined in the 1790s to refer to the terror used during the French Revolution by the revolutionaries against their opponents. The Jacobin party of Maximilien Robespierre carried out a Reign of Terror involving mass executions by the guillotine. Although terrorism in this usage implies an act of violence by a state against its domestic enemies, since the 20th century the term has been applied most frequently to violence aimed, either directly or indirectly, at governments in an effort to influence policy or topple an existing regime.

Louis XVI: execution by guillotine
Louis XVI: execution by guillotineThe execution of Louis XVI in 1793.Album/Prism/Album/SuperStock

Terrorism is not legally defined in all jurisdictions; the statutes that do exist, however, generally share some common elements. Terrorism involves the use or threat of violence and seeks to create fear, not just within the direct victims but among a wide audience. The degree to which it relies on fear distinguishes terrorism from both conventional and guerrilla warfare. Although conventional military forces invariably engage in psychological warfare against the enemy, their principal means of victory is strength of arms. Similarly, guerrilla forces, which often rely on acts of terror and other forms of propaganda, aim at military victory and occasionally succeed (e.g., the Viet Cong in Vietnam and the Khmer Rouge in Cambodia). Terrorism proper is thus the calculated use of violence to generate fear, and thereby to achieve political goals, when direct military victory is not possible. This has led some social scientists to refer to guerrilla warfare as the “weapon of the weak” and terrorism as the “weapon of the weakest.”

In order to attract and maintain the publicity necessary to generate widespread fear, terrorists must engage in increasingly dramatic, violent, and high-profile attacks. These have included hijackingshostage takings, kidnappings, mass shootings, car bombings, and, frequently, suicide bombings. Although apparently random, the victims and locations of terrorist attacks often are carefully selected for their shock value. Schools, shopping centres, bus and train stations, and restaurants and nightclubs have been targeted both because they attract large crowds and because they are places with which members of the civilian population are familiar and in which they feel at ease. The goal of terrorism generally is to destroy the public’s sense of security in the places most familiar to them. Major targets sometimes also include buildings or other locations that are important economic or political symbols, such as embassies or military installations. The hope of the terrorist is that the sense of terror these acts engender will induce the population to pressure political leaders toward a specific political end.

police station assault in Punjab, India
police station assault in Punjab, IndiaAn Indian policeman firing a shot during a 12-hour-long gun battle in the town of Dinanagar, in the northern state of Punjab, India, July 27, 2015. Three armed gunmen attacked a police station, killing four police officers and three civilians before succumbing to the counterassault by local police and Indian commando units.Channi Anand/AP Images

Some definitions treat all acts of terrorism, regardless of their political motivations, as simple criminal activity. For example, the U.S. Federal Bureau of Investigation (FBI) defines both international and domestic terrorism as involving “violent, criminal acts.” The element of criminality, however, is problematic, because it does not distinguish among different political and legal systems and thus cannot account for cases in which violent attacks against a government may be legitimate. A frequently mentioned example is the African National Congress (ANC) of South Africa, which committed violent actions against that country’s apartheid government but commanded broad sympathy throughout the world. Another example is the Resistance movement against the Nazi occupation of France during World War II.

Posted in Հասարակագիտություն

Body Snachers

Today when someone refers to a body snatcher, it conjures up an unsavory, notorious character. Body snatchers were known to deliver corpses to students, surgeons, and teachers for dissections, and, indeed, in the eighteenth and nineteenth centuries, they developed an offensive, repugnant, and unpopular reputation. Body snatchers were rejected by every section of society from the highest echelons to the lowest criminal classes. In fact, anyone — student, teacher or surgeon — associated with dissection and corpses was considered “as abandoned and as criminal as the body-snatchers themselves, and equally destitute of the ordinary feelings of humanity.” Part of this negative attitude towards anyone associated with corpses and dissections in the 1700 and 1800s came from the fact dissection was extremely unpopular not only in England but also throughout Europe.

How body snatchers got into the body snatching business varied. One body snatcher claimed he became involved by accident. It started after he was apprenticed to a surgeon, named Mr. L—. One evening the apprentice decided to take a shortcut to the surgeon’s office through the local graveyard and over time he found the graveyard a quiet place to think. One moonless night as he sat there in quiet contemplation, he was surprised to hear voices and soon discovered three body snatchers digging up a grave. When the men struck their lantern, he was shocked to discover the surgeon Mr. L—, the local sexton, and the sexton’s assistance. Before the three men left with their freshly dug up corpse, the apprentice showed himself and was thereafter included with “profound secrecy” in the men’s nighttime raids and the surgeon’s morning dissections.

One group of body snatchers who came to prominence in the 1831 were known as the London Burkers. They stole and sold dead bodies regularly to anatomists and surgeons from St. Bartholomew’s Hospital, St. Thomas’ Hospital, and King’s College. However, some of the bodies sold by Bishop and Williams were not corpses they had stolen but people they had killed having modeled their murders on those committed by William Burke and William Hare of Edinburgh, who ended up in Madame Tussaud‘s Chamber of Horrors. With all the body snatching going on it was not long before it became common knowledge among the public about the nighttime raids committed at grave sites and the illegal things body snatchers would do to obtain a body. Those who were hired to protect the bodies were found to be no better than the body snatchers.

Posted in Հասարակագիտություն

Animal rights

The idea of giving rights to animals has long been contentious—but a deeper look into the reasoning behind the philosophy reveals ideas that aren’t all that radical. Animal rights advocates attempt to distinguish animals from inanimate objects, as they are so often considered by exploitative industries and the law.

The animal rights movement strives to make the public aware of the fact that animals are more sensitive, emotional, and intelligent than people have previously believed. But first, it’s important to understand what the term “animal rights” really means.


Animal rights are moral principles grounded in the belief that non-human animals deserve the ability to live as they wish, without being subjected to the desires of human beings. At the core of animal rights is autonomy, which is another way of saying choice. In many countries, human rights are enshrined to protect certain freedoms, such as the right to expression, freedom from torture, and access to democracy. Of course, these choices are constrained depending on social locations like race, class, and gender, but generally speaking, human rights safeguard the basic tenets of what makes human lives worth living. Animal rights aim to do something similar, only for non-human animals.

Animal rights come into direct opposition with animal exploitation, which includes animals used by humans for a variety of reasons, be it for food, as experimental objects, or even pets. Animal rights can also be violated when it comes to human destruction of animal habitats. This negatively impacts the ability of animals to lead full lives of their choosing.

Animal rights are important because they represent a set of beliefs that counteract inaccurate yet long-held assumptions that animals are nothing more than mindless machines—beliefs popularized by western philosopher Rene Descartes in the 17th century. The perception of animals as being unthinking, unfeeling beings justified using them for human desires, resulting in today’s world where farmed mammals outnumber those in the wild, and the majority of these farmed animals are forced to endure harsh conditions on factory farms.

Posted in Հասարակագիտություն

Խրախուսում և պատիժ

Երկու հակասական երևույթներ… Խրախուսանքը, երբ ինչ-որ մեկին իր կատարած լավ աշխատանքի համար, կամ ուղղակի նրա մարդ տեսակի համար գովում են։ Հաճախ դա կարող է լինել խոսքերի, հաճախ էլ նյութական կերպով է հնարավոր ոգևորել տվյալ անձին։ Այս ամենի նպատակը մարդուն ցույց տալն է, որ հանրությունը տեսնում և գնահատում է իր արածը, և երբեմն էլ սպասում է, որ դա շարունակական լինի։ Իսկ պատիժն այս ամենի լրիվ հակառակն է։ Երբ ինչ-որ մեկը կատարում է հասարակության համար վտանգավոր քայլեր, կամ խախտում է ընդուված օրենքները՝ նրա հանդեպ կիրառվում է պատիժ։ Այն նույնպես կարող է լինել զուտ խոսքերի, կամ էլ նյութականի միջոցով, օրինակ՝ տուգանվելով։ Պատիժ կիրառելու հիմնական նպատակը մարդու կողմից կատարված վտանգավոր արարքների հետագա կանխումն է։

Կա մի հետաքրքիր առակ, որտեղ կիրառվում է պատիժ, ստորև.

«Այսպես, երկնքի արքայությունը նմանվում է մի թագավորի, որ կամեցավ ծառաների հետ իր հաշիվները կարգադրել: Եվ երբ սկսեց հաշիվն ընդունել, նրա մոտ բերվեց տասը հազար քանքարի մի պարտապան: Եվ քանի որ նա վճարելու բան չուներ, նրա տերը հրամայեց վաճառել նրան և նրա կնոջն ու որդիներին և այն ամենը, ինչ նա ուներ, և պարտքը հատուցել: Եվ ծառան, գետին ընկնելով, երկրպագում էր նրան և ասում. «Համբերո´ղ եղիր իմ հանդեպ, և բոլորը կվճարեմ քեզ»: Այդ ծառայի տերը, գթալով, արձակեց նրան և պարտքը նրան շնորհեց: Իսկ ծառան, դուրս ելնելով, գտավ իր ծառայակիցներից մեկին, որ իրեն պարտք էր հարյուր դահեկան: Եվ նրան բռնելով` խեղդում էր ու ասում. «Վճարի´ր ինձ, ինչ որ պարտք ես»: Իսկ ծառայակիցը, ընկնելով նրա ոտքերը, աղաչում էր նրան և ասում. «Համբերո´ղ եղիր իմ հանդեպ, և կվճարեմ քեզ»: Իսկ սա չէր կամենում. գնաց, նրան բանտ նետել տվեց, մինչև որ պարտքը վճարեր: Նրա ծառայակիցները, երբ տեսան եղածը, շատ տրտմեցին և եկան ու իրենց տիրոջը պատմեցին այն ամենը, ինչ եղել էր: Այն ժամանակ տերը կանչեց նրան և ասաց. «Չա´ր ծառա, քո ամբողջ պարտքը քեզ շնորհեցի նրա համար, որ աղաչեցիր ինձ. իսկ պետք չէ՞ր, որ դու էլ գթայիր քո ծառայակցին, ինչպես ես քեզ գթացի»: Եվ նրա տերը, բարկանալով, նրան հանձնեց դահիճներին, մինչև որ հատուցի բոլոր պարտքերը: Նույնը պիտի անի ձեզ և Իմ Հայրը, որ երկնքում է, եթե ձեզանից յուրաքանչյուրը սրտանց չների իր եղբորը` նրա հանցանքները»: 

Այս առակում ծառան վատ արարք է կատարում, և նրա վերադասը պատժում է նրան։ Պատժի հիմնական նպատակը, ծառային ցույց տալն էր, թե որքան վատ արարք է նա կատարել, որքան անգութ է եղել, և նրա կատարած այդ վատ արարքների համար բանտարկում են։ Այսպիսի շատ օրինակներ կան, երբ պատժում են մարդու նրա կատարած սարսափելի արարքների համար։ Այս ամենի նպատակը, կարծում եմ, առողջ հասարակություն ձևավորելն է, որտեղ մարդիկ տեսնելով, թե ինչերի կարող են հանգեցնել իրենց վատ արարքները։

Posted in Հասարակագիտություն

Բարոյական երկընտրանքներ

Կյանքում մենք պարբերաբար կանգնում են երկընտրանքների առաջ, դրանք ամենաբարդ ու խրթին պահերն ենբ մեր կյանքում, երբ հետագա կյանքը կախված է լինում այդ ընտրությունից։ Իսկ, երբ խոսքը գնում է բարոյական երկընտրանքի կամ ինչպես ընդունված է ասել՝ դիլեմմայի մասին, ապա կասեմ, որ սա իր հետևանքներով այդքան էլ կարևոր չէ։ Սակայն այդ ընտրությունը կատարելուց է կախված մեր բարոյական և հոգեկան վիճակն ինչպիսին կլինի։ Դա իսկապես շատ բարդ ընտրություն է, երբ խոսքը քայլ ձեռնարկելու մասին է, որը կրում է բարոյական բնույթ։

Կյանքում նման ընտրության առջև կանգնելուց առաջ, կարևոր է գիտակցել դրա բարոյական հետևանքները, և թե ինչ հոգեկան վիճակում մենք ինքներս կգտվենք։ Եվ կյանքում առհասարակ որևէ ընտրություն կատարելուց պետք է հաշվի առնել կարևորությունն ու դրա շտապ համարվելը։

Օրինակ, երբ քեզ միաժամանակ գրում են՝ քո վաղեմի ընկերն ով քեզ ժամանակին մեծ լավություն է արել, բարեկամն ով քո օգնության կարիքն ունի… Նմանատիպ իրավիճակներում ես կարևորությունը տալիս եմ օգնություն ցոցաբերելուն, եթե ինչ-որ մեկն ինձնից սպասում է օգնություն, իսկ մյուսն ուղղակի շփում, ապա ընտրություն կկատարեի օգնելով ուրիշին։ Քանի որ այդ պահին առաջնահերթությունը դա է…

Posted in Հասարակագիտություն

Գեղեցիկ վարվելակերպ և հաղորդակցություն.

  • Մեր օրերում կարևոր է գրագետ վարվելակերպը թե ոչ:

Կարծում եմ, որ կան վարվելակերպի և էթիկայի կանոններ, որոնք ավելորդ են և մեր օրերում այդքան էլ ակտուալ չեն։ Կան այնպիսի կանոններ, որոնք ընդհանրապես իմաստ չունեն, և նրանք խաղտելը անհարգանք չի ցուցաբերում մյուսներին։ Եվ կան կանոններ, որոնք պահպանելը գեղեցիկ է նայվում և դրանց հետևելու մեջ ոչ մի վատ բան ես չեմ տեսնում։

  • Ինչպիսի ընդհանրություններ կան գեղեցիկ և բարոյական վարվելակերպի միջև:

Ընդհանրություններից մեկը դա հարգանքն է։ Քանի որ այդ կանոնները առաջին հերթին մյուսին հարգելու մեջ են կայանում։

Posted in Հասարակագիտություն

Իմ միջավայրի գեղագիտական կողմը.

  • Առանձնացրեք գյուղական և քաղաքային միջավայրերի առանձնահատկությունները ըստ ձեր դիտարկումների:/գրավոր/

Քաղաքի և գյուղի բնակիչների կյանքերը բավականին տարբերվում են իրարից: Բայց երկուսն էլ ունեն և՛ դրական, և՛ բացասական կողմեր. օրինակ՝

Քաղաքի դրական կողմերը՝

  1. Շատ ծառայություններ (մթերքի, հագուստի, այլ պարագաների խանութներ, դեղատներ, վարսավիրանոցներ) և ամեն ինչ գտնվում է մոտիկ բնակավայրերին
  2. Հիվանդանոցների և շատ բժիշկերի առկայություն
  3. Դպրոցներ, մանկապարտեզներ, ինստիտուտեր (նույնպես գտնվում են հասանելի հեռավորության վրա)
  4. Ջուր (նաև տաք), գազ, էլեկտրոէներգիա (նշում եմ, քանի որ շատ գյուղերում դեռ չկան)
  5. Աշխատատեղիներ
  6. Ժամանցի վայրեր (կինոթատրոն, սրճարան, ժամանցի կենտրոն)

Քաղաքի բացասական կողմերը՝

  1. Աղտոտված օդ (Մեքենաների, գործարանների պատճառով)
  2. Հավելումներով (կամ ոչ բնական հիմքով) մթերքներ
  3. Թանկարժեք ապրուստ
  4. Հանցագործությունների թիվը ավելի բարձր է
  5. Աղմկոտ է

Գյուղերի դրական կողմերը՝

  1. Թարմ մթերքներ
  2. Չաղտոտված օդ
  3. Հանգիստ միջավայ

Գյուղերի բացասական կողմը՝

  1. Չկան շատ հարմարավետություններ և հնարավորություններ (ինչպես առաջին ցուցակի կետերում)
  • Ձևակերպե՛ք թե ինչպիսի ազդեցություն ունի ճարտարապետությունը ու դիզայնը միջավայրի ձևավորման գործում:/գրավոր/
Posted in Հասարակագիտություն

Կենցաղի և առօրեականության գեղագիտական բնութագիրը.

  • Ըստ ձեզ առօրյաում հանդիպող գեղեցկությունը կարևոր է թե ոչ:Պատասխանը հիմնավորե՛ք:Թվարկե՛ք ձեր առօրյաում ինչն է ձեզ համար գեղագիտորեն հաճելի:/գրավոր/

Կարծում եմ, որ այո՛, առօրյաում հանդիպող գեղեցկությունը կարևոր է: Քանի որ դա կարող է մարդու տրամադրությունը բարձրացնել աբողջ օրվա ընթացքում կամ թեկուզ մի քանի րոպեով:

Իմ առօրյաում ինձ հաճելի է, երբ քայլում եմ փողոցով և ժպտացող մարդկանց եմ տեսնում: Անկախ ինձանից ես էլ եմ ժպտում:

Posted in Հասարակագիտություն

Գեղեցիկի հասկացություն.

  • Ներկայացրե՛ք գեղեցիկը ըստ մտածողներ Սոկրատեսի, Արիստոտելի,Պլատոնի:/գրավոր բլոգային աշխատանք/


Սոկրատեսը գեղեցիկ է դիտել օգտակարն ու նպատակահարմարը ՝ նկատելով, որ իրենում օգուտ չպարունակողը չի կարող գեղեցիկ համարվել:


Արիստոտելը որպես գեղեցիկի բնագավառ դիտարկում է արվեստը ՝ ընդունելով, որ գեղեցիկ է չափավորն ու կարգավորվածը: Ըստ Արիստոտելի ՝ գեղեցիկը ունի մաքրագործող հատկություն, քանի որ գեղագիտական հաճույքը մարդուն թեթևացնում և ազատում է կուտակված անկատարություններից: Արիստոտելը գտնում է, որ մարդը ազնիվ ու վեհ արարքներ է գործում հանուն գեղեցիկի:


Ըստ Պլատոնի գեղեցիկի առաջին աստիճանը ֆիզիկական ՝ բնական կամ մարմնական գեղեցկությունն է, որը խիստ անցողիկ է, քանի որ ժամանակը անզիջում է նրա նկատմամբ: Որպես գեղեցիկի հաջորդ աստիճան ՝ Պլատոնը նշում է հոգու գեղեցկությունը, որը ավելի երկար կարող է պահպանվել, քան մարմնականը, սակայն նույնպես անցողիկ է, քանի որ մարդը փոփոխական է, նրա հոգին կարող է լինել կամակոր, հոգնի, չարանա, ծերանա և այլն: Պլատոնը գտնում է, որ այդ իդեալական և կատարյալ գեղեցիկը միաժամանակ նաև ճշմարիտ է և բարի:

  • Սահմանե՛ք գեղեցիկը ըստ ձեր ընկալումների:Թվարկե՛ք հատկություններ,որոնք բնորոշում են գեղեցիկը:/գրավոր բլոգային աշխատանք/

Իմ համար չկա կոնկրետ գեղեցկության ֆիզիկական չափանիշ: Կարծում եմ, որ ամեն տեղ այն ունի իր դրսևորելու տեղը: Օրինակ արվեստի մեջ գեղեցիկ է համ չափավորն ու կարգավորվածը, համ էլ անկանոնը, որը առանց որևիցե սկզբունքի է արվել: Նույնը մարդկանց արտաքինի մեջ: Կան մարդիկ, ովքեր կարծես չափագրումով են ծնվել: Դա գեղեցիկ է: Բայց նույնպես գեղեցիկ կարող է լինել անհամաչափությունը, «գծված» չլինելը: Բնության մեջ նույնպես: Հանդիպում են այնպիսի երևույթեր, երբ ամեն ինչ շատ համաչափ, կարդավորված է արված, որ նույնիսկ հարց ես տալիս ինքդ քեզ «Արդյո՞ք սա բնական է, թե՞ մարդն է ստեղծել»: Բայց հենց նույն բնության մեջ շատ են անկանոն և խելագար բաները: Դա նույնպես գեղեցիկ է իմ համար:

Իսկ ինչը հոգևոր գեղեցկության մասին է, ոչ բոլորը կարող են համաձայն լինել, որ բարությունը և անկեղծությունն են գեղեցիկ: Կարծում եմ, որ մարդը դիմացինի մեջ գեղեցիկ է համարում այն, ինչ ունի, սիրում կամ գնահատում է ինքն իր մեջ: Այդպես օրինակ բարի, կամեցող, ազնիվ մարդիկ, ովքեր գիտեն, թե ինչպիսնն են իրենք, չեմ կաչծում, որ գեղեցիկ կհամարեն չար, խաբեբա մարդկանց: Եվ ընդհակառակը:

Posted in Հասարակագիտություն

Բարոյական կշռադատումներ

Ընթերցեք երկընտրանքը և կատարեք առաջադրանքները։

Գևորգը և Արսենը լավ ընկերներ էրն։ Մի օր նրանք միասին գնացին գնումներ կատարելու։ Արսենը փորձելու համար հագավ մի սվիտեր, և ի զարմանս Գևորգի, վերարկուի տակից սվիտերը հագին դուրս եկավ խանութից։ Հաջորդ պահին խանութի աշխատակիցը կանգնեցրեց Գևորգին և պահանջեց ասել դուրս եկած տղայի անունը։ Ապա աշխատակիցը խանութի տիրոջն ասաց, որ տղաներին տեսել է միասին և վստահ էր, որ ապրանքը գողացել էր նրա՝ խանութից դուրս եկած ընկերը։ Խանութի տերն ասաց Գևորգին, որ վերջինս կարող է շատ լուրջ խնդիրներ ունենալ, եթե չասի ընկերոջ անունը։

  • Գևորգը չպետք է ասի, եթե Արսենը Գևորգին լավություն է արել։

Կարծում եմ այստեղ լավություն անել կամ չանելը նշանակություն չունի։ Եթե Արսենը նման քայլի էր դիմում պետք է դրա մասին իր ընկերն իմանար։ Եթե նրանք դա երկուսով էին անում՝ այդ դեպքում Գևորգը չպետք է ասի ընկերոջ անունը։

  • Ընկերությունը կարևոր է, սակայն օրենքներ խախտելն արդար չէ։ Եթե օրենքներին չենթարկվենք, հասարակությունը կքայքայվի։

Կան դեպքեր, երբ կարելի է օրենքները խախտել, բայց դա պետք է լիովին գիտակցված արարք լինի։ Այսինքն գիտակցված և ամեն ինչ կշռադատելով պետք է արվեր, և ունենար իր հիմնարար պատճառներն այդ գործողությանը դիմելու համար։ Եվ ըստ իս օրենքներն ու նմանատիպ երևույթներն իրական ընկերության դեմ անզոր են։ Հասարակությունը՝ եթե քայքայվի, ապա դրա հիմնական պատճառը կարծում եմ օրենքներ խախտելը չի լինի, այլ օրինակ ընկերոջը դավաճանելը։

  • Գևորգը չպետք է ասի, եթե ասի, խնդիրներ կունենա Արսենի հետ։ Արսենը և նրա ընկերները Գևորգի կյանքը դժոխքի կվերածեն։

Կարծում եմ, եթե Գևորգն ասի՝ Արսենը որպես լավ ընկեր կհասկանա ընկերոջը և նմատատիպ քայլերի չի դիմի։ Սակայն կան մարդու որակական հատկանիշներ, որ միգուցե Արսենը չունենա, բնական է, որ գովելի չէ ինչ-որ մեկի կյանքը դժողքի վերածել միայն նրա համար, որ փորձել է օրինապահ քաղաքացի գտնվել։

  • Գևորգը չպետք է ասի։ Եթե ասի, ինչ կմտածեն մարդիկ դավաճան ընկերոջ մասին։

Այստեղ կարևորը ոչ թե հանրության, այլ սեփական անձի ու կշռադատության մասին պետք է մտածել։ Թե դու’ ինչ կզգաս այդ արարքն անելուց, հոգեպես ինչ իրավիճակում կլինես։ Կարևորը դա է, թե չէ հասարակության միջի տարբեր շերտեր միևնույն է երկու դեպքում էլ քննադատելու և քարկոծելու են։ Դրա համար նման իրավիճակներում հասարակության կարծիքը պետք է միանգամայն անտեսել։

  • Խանութից գողություն անելը սխալ է, նույնիսկ եթե մեկ գող կա և մեկ տուժող։ Խանութից գողություն անողը խախտում է խանութի տիրոջ իրավունքները։

Կարևոր չէ դա կլինի խանութից, թե մեկ այլ վայրից՝ ամեն մի իրավիճակ իր «սպեցիֆիկությունն» ունի։ Ամեն ինչ լրիվ հարաբերական է ասված, անգամ հենց կարգապահ «օրենք գրողը» չգիտի, միգուցե՞ մի օր էլ նա խախտի հանգամանքների բերում։

  • Գևորգը պետք է ասի։ Եթե չասի, խնդիրներ կունենա։

Եթե ասի դա կլինի նրա իրավունքն ու որոշումը։ Բայց եթե ցանկանում է չասել՝ պետք է մի փոքր խորամանկություն և հնարամտություն ունենա, և ոչ մի խնդիր էլ չի ունենա։ Դրա համար կան մարդկային բնավորության գծեր և հատկանիշներ՝ խնդիրներից խուսափելու համար։

  • Ինչո՞ւ պետք է Գևորգը խնդիրներ ունենա Արսենի պատճառով։ Եթե Արսենը միայն իր մասին էր մտածում, ապա նույնը պետք է անի Գևորգը։ 

Եթե Արսենը չէր ասել իր ընկերոջը գողության մասին՝ դա միանգամայն մեծ սխալ է։ Եվ Գևորգն ըստ իս ունի այն բոլոր ոչ օրենսդրական, այլ բարոյական իրավունքները հայտնելու նրա անունը։

  • Գևորգը պետք է ասի, եթե չասի, նա կհամարվի հանցագործության մասնակից։

Նման իրավիճակներում դատողություններ կարելի է անել, երբ հասկանում ես և/կամ գիտակցում ես՝ թե այդ մարդը որքան կարևոր է քեզ համար։ Եթե դա սովորական ընկերություն է, որը ժամանակի ընթացքում սառելու և կորելու է, ապա սեփական անձը վտանգի տակ դնելը կարծում եմ սխալ է։ Իսկ եթե դա իրական ընկերություն է, և երկուսը միմյանց հավատարիմ լինելով երկար տարիներ են անցկացրել, ապա անգամ նման իրավիճակներում պետք է սեփական անձը վտանգի տակ դնել։

  • Գևորգը պետք է ասի, չնայած որ շատ դժվար կլինի դա անել։ Ընկերությունը կարևոր է, սակայն օրենքներ խախտելն արդար չէ։ Եթե օրենքներին չենթարկվենք, հասարակությունը կքայքայվի։

Սա կարծես ամփոփիչ մասն է։ Եվ վերը նշվածներում ես հայտնեցի իմ դիրքորոշումը։ Եթե իրական ու հարատև ընկերության մասին է խոսքը՝ օրենսդրական կարգերը փուչ են։ Իսկ եթե սովորական, «ժամանակավոր» ընկերություն է՝ ապա չպետք է խախտել օրենքը մի մարդու համար, ով ինչ-որ մի պահի քո կյանքից կորելու է։ Սա իմ սուբյեկտիվ կարծիքն է։